W homeopatii każde remedium jest jak złożona i niepowtarzalna osobowość, kształtowana przez wewnętrzne potrzeby oraz reakcje na świat. Dziś przyjrzymy się bliżej dwóm takim postaciom: Chamomilla i Cina. Choć oba leki pochodzą z tej samej rodziny botanicznej – Asteraceae (złożone) – wyrażają swój opór i trudności w skrajnie różny sposób.
Rodzina Asteraceae – wspólny korzeń walki o autonomię
Według koncepcji Jana Scholtena, rodzina Asteraceae (do której należą m.in. Arnica, Bellis perennis, Chamomilla czy Cina) nosi w sobie silny impuls do indywidualizacji. To archetyp walki o nienaruszalność granic i własną integralność. Dzieci odpowiadające tym remediom często charakteryzują się następującymi cechami:
- Nie znoszą ingerencji – każda próba pomocy bywa postrzegana jako naruszenie ich przestrzeni.
- Chcą same o sobie decydować – choroba jest dla nich formą wtargnięcia w ich wolność.
- Bronią swojej cielesności – wykazują nadwrażliwość na dotyk, hałas, światło i ból.
- Często czują się „istotami ludzkimi” poza kategoriami – ich tożsamość jest bardzo silna, czasem wręcz androgyniczna.
U dzieci objawia się to agresywnymi reakcjami na najmniejszą próbę kontroli lub ograniczenia ich swobody.
Chamomilla – dramatyczna furia i brak cierpliwości
Obraz Chamomilla to klasyczny przypadek dziecka, które zupełnie nie radzi sobie z frustracją. Jeśli coś nie idzie po jego myśli, reaguje natychmiastowym krzykiem i rzucaniem przedmiotami. Tu nie ma miejsca na „później” – każda potrzeba musi być zaspokojona teraz.
Najbardziej charakterystyczne cechy Chamomilla to:
- Skrajna nadwrażliwość na ból – ząbkowanie, kolki czy infekcje urastają do rangi wielkiej tragedii.
- Sprzeczne komunikaty – dziecko krzyczy „nieś mnie!”, by za chwilę żądać „odłóż mnie!”. Żadna pozycja ani działanie nie przynosi ulgi na dłużej.
- Chęć współodczuwania – Chamomilla cierpi i podświadomie chce, by cały świat cierpiał razem z nią: głośno, intensywnie i dramatycznie.
Cina – samotny buntownik „na przekór”
Zupełnie inną strategię obronną przyjmuje Cina. Jej dominującą cechą jest opór. Cina mówi „nie”, zanim zdążysz zadać pytanie. Jej drażliwość nie wynika z bólu fizycznego (jak u Chamomilli), lecz z samej obecności drugiego człowieka.
W obrazie klinicznym Ciny wyróżniamy:
- Konflikt jako rdzeń tożsamości – opór wobec autorytetów i otoczenia jest dla tego dziecka formą istnienia.
- Niechęć do kontaktu – Cina nie pozwala się dotykać, nie odpowiada na pytania i broni swojej niezależności niczym twierdzy.
- Objawy fizyczne – zgrzytanie zębami, świąd nosa czy poranny kaszel (często współistniejące z obecnością pasożytów).
Cina nie manifestuje cierpienia tak głośno jak Chamomilla – ona je maskuje agresją i dystansem. Chce być po prostu zostawiona w spokoju.
Chamomilla i Cina – dwie drogi do niezależności
Mimo różnic w ekspresji, oba remedia pokazują ten sam problem: lęk przed utratą wolności i kontroli. Chamomilla walczy o uwagę i uznanie jej bólu, podczas gdy Cina walczy o przestrzeń i brak ingerencji. Obie strategie doskonale wpisują się w temat Asteraceae – dążenie do wewnętrznej spójności za wszelką cenę, nawet jeśli ceną jest izolacja lub konflikt.
Wnioski dla rodziców i terapeutów
Rozpoznanie, czy mamy do czynienia z Chamomillą, czy z Ciną, ma kluczowe znaczenie. Choć obie postacie bywają trudne w kontakcie, potrzebują innego podejścia:
- Chamomilla potrzebuje empatii i realnego uznania jej wielkiego cierpienia.
- Cina potrzebuje szacunku dla jej granic i pozostawienia jej niezbędnej przestrzeni.
Zrozumienie tych mechanizmów pozwala nam przejść z poziomu oceniania zachowania dziecka na poziom wspierania jego archetypowej walki o tożsamość.
