W klasycznym podejściu homeopatycznym często skupiamy się na leku konstytucyjnym, który ma objąć całość naszej istoty – od emocji po objawy fizyczne. Istnieje jednak niezwykle ciekawa i praktyczna dziedzina, jaką są remedia narządowe. Ich stosowanie opiera się na dwóch prostych założeniach: konkretne substancje mają naturalne powinowactwo do określonych organów, a czasem, zanim przejdziemy do leczenia całościowego, musimy najpierw wesprzeć te narządy, które pracują najsłabiej.
Historyczny rozwój koncepcji remediów narządowych
Podejście to nie wzięło się znikąd. Jego korzenie sięgają głęboko w historię medycyny i ewoluowały dzięki obserwacjom wybitnych praktyków:
- Paracelsus (XVI w.): Twórca słynnej teorii sygnatur. Wierzył on, że natura podpowiada nam przeznaczenie roślin poprzez ich wygląd lub nazwę. Przykładem jest Euphrasia (świetlik), tradycyjnie kojarzony ze zdrowiem oczu, czy Symphytum (żywokost), stosowany przy problemach z układem kostnym.
- Rademacher (XIX w.): To on wprowadził wyraźne rozróżnienie na środki uniwersalne i remedia narządowe. Rademacher uważał, że wiele objawów w ciele to jedynie skutki wtórne, a leczyć należy pierwotnie chory organ. Jego zdaniem cenną wskazówką jest to, które miejsce boli jako ostatnie po ataku choroby – to tam zazwyczaj kryje się źródło problemu.
- J.C. Burnett: Wybitny lekarz, który połączył zasadę podobieństwa objawów z podobieństwem do narządów. Dzięki niemu do powszechnej praktyki weszły takie leki jak Carduus marianus (ostropest), Chelidonium (glistnik) czy Ceanothus.
- Szkoła francuska (Nebel, Vannier, Julien): Ci homeopaci zauważyli, że podanie silnego leku konstytucyjnego może czasem wywołać gwałtowne pogorszenie stanu pacjenta. Aby tego uniknąć, wprowadzili tzw. drenaż – metodę detoksykacji i „dostrajania” narządów przed główną terapią. Często sięgali po sarkody, czyli preparaty przygotowane ze zdrowych tkanek i wydzielin, takie jak Thyroidinum czy Insulin.
Kiedy warto sięgnąć po remedia narządowe?
Stosowanie tych środków jest szczególnie uzasadnione w dwóch przypadkach. Po pierwsze, gdy konkretny narząd jest wyraźnie osłabiony lub wykazuje dysfunkcję. Po drugie, jako wsparcie przy kuracji lekiem konstytucyjnym. Jeśli wiemy, że dany organ jest najsłabszym ogniwem w organizmie, remedia narządowe mogą złagodzić ewentualne pogorszenie homeopatyczne, pomagając ciału łagodniej przejść przez proces zdrowienia.
Przykłady popularnych remediów:
- Hypericum: ma silne powinowactwo do układu nerwowego.
- Crataegus: wspiera pracę serca.
- Chelidonium: tradycyjnie stosowane przy dolegliwościach wątroby.
Informacje praktyczne: potencje i dawkowanie
W przypadku pracy z konkretnym narządem zazwyczaj odchodzi się od wysokich potencji na rzecz działania bardziej „fizjologicznego”. W praktyce wygląda to następująco:
- Najczęściej stosuje się niskie potencje (np. 5 CH, 5 DH) lub pranalewki.
- Dawkowanie dla dorosłych: zazwyczaj 3 razy dziennie po 5 kropli rozpuszczonych w niewielkiej ilości wody.
- Dawkowanie dla dzieci: zazwyczaj 2 krople podawane w podobnym schemacie.
Pamiętajmy, że remedia narządowe to doskonałe narzędzie wspierające, które pozwala na bardziej precyzyjne i delikatne podejście do potrzeb organizmu, przygotowując grunt pod głębsze zmiany zdrowotne.
